نوروز بر شما مبارک باد

شادم که در شرار تو می سوزم

شادم که در خیال تو می گریم

شادم که بعد وصل تو باز اینسان

در عشق بی زوال تو می گریم

                                         پنداشتی که چون زتو بگسستم

                                         دیگر مرا خیال تو در سر نیست

                                         اما چه گویمت که جز این آتش

                                         بر جان من شراره دیگر نیست

                                                                                        شبها چو در کنار نخلستان

                                                                                        کارون رنج خود به خروش آید

                                                                                        فریادهای حسرت من گویی

                                                                                        از موج های خسته به گوش آید

                                        شب لحظه ای به ساحل او بنشین

                                        تا رنج آشکار مرا ببینی

                                        شب لحظه ای به ساحل خود بنگر

                                        تا روح بی قرار مرا ببینی

من با لبان سرد نسیم صبح

سر می کنم ترانه برای تو

من آن ستاره ام که درخشانم

هر شب در آسمان سرای تو

                                       غم نیست گر کشیده حصاری سخت

                                       بین من و تو پیکر صحراها

                                       من آن کبوترم که به تنهایی

                                       پر می کشم به پهنه دریاها

                                                                                     شادم که همچون شاخه خشکی

                                                                                     در شعله های قهر تو می سوزم

                                                                                     گویی هنوز آن تن تبدارم

                                                                                     کز آفتاب شهر تو می سوزم

                                      در دل چگونه یاد تو می میرد

                                      یاد تو ُ یاد عشق نخستین است

                                      یاد تو آن خزان دل انگیزی است

                                      کاو را هزار جلوه رنگین است

بگذار زاهدان سیه دامن

رسوای کوی و انجمنم خوانند

نام مرا به ننگ بیالایند

اینان که آفریده شیطانند

                                   اما من آن شکوفه اندوهم

                                  کز شاخه های یاد تو می رویم

                                  شبها تو را بگوشه تنهایی

                                  در یاد آشنای تو می جویم

 سلام . سلام . صدتا سلام . خوبین ؟ خوب خدا رو شکر . ببخشید دیر به دیر آپ می کنما . آخه

یک ماهی مسافرت بودم . در ضمن تبریک می گم بخاطر مجوز گرفتن فرزاد عزیز . امیدوارم

برای آلبوم بعدیش از اینجور مشکلات پیش نیاد . امروزم چندتا عکس خوشکل از فرزاد جون

گذاشتم . اگر خوشتون اومد نظر بزارین .

سلام . سلام . سلام . ببخشید از اینکه برای تولد فرزاد عزیزم آپ نکردم . آخه کامپوترم خراب و در تعمیرگاه بسر می برد . تازه دیشب کیس رو آوردم خونه . ببخشید دیگه . حالا هم که دیر نشده . تولد فرزاد عزیزم رو هم به خودش و هم به تمام فرزادیای گل تبریک می گم . امیدوارم که ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ ساله بشه .

میان تاری  میان تاریکی

                                                 سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

                                      از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

                                               با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ز روح و شرابی دیده را

                                       در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

                                         خوش باد مستی ات  . که مرا نوش می کنی

تو دره بنفش غروبی که روز را

                                     بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

                                                      او را با سایه از چه سیه پوش می کنی ؟

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم .

سلام دوستای گلم . امروز براتون دو تا عکس ناز از فرزاد رو گذاشتم . امیدوارم لذت ببرید . شاید دیده باشید ولی عکس های فرزاد رو هر چقدر که ببینی بازم کمه .

                من می مانم

                                  بودن می ماند .

وگر بمانی

              منم اکنون

                             با بودی که می آید .

آنی که بودیم

                   آمدیم تا باشیم .

من و تو

           اینک

                 روز تولد ِ

                             جاودانسالگی ...

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

                                     زپشت میله های سر د و تیره

                                     نگاه حسرتم حیران به رویت

                                     در این فکرم که دستی پیش آید

                                     و من ناگه گشایم پر به سویت

                                                                 در این فکرم که در یک لحظه غفلت

                                                                 از این زندان خاموش پر بگیرم

                                                                 به چشم مرد زندانبان بخندم

                                                                 کنارت زندگی از سر بگیرم

                                    در این فکرم من و دانم که هر گز

                                    مرا یارای رفتن زین قفس نیست

                                    اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                                   دگر از بهر پروازم نفس نیست

زپشت میله ها هر صبح روشن

نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر می کنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید به سویم

                                اگر ای آسمان خواهم که یک روز

                                از این زندان خاموش پر بگیرم

                                به چشم کودک گریان چه گویم

                                 زمن بگذر که من مرغی اسیرم

                                                                    من آن شمعم که با سوز دل خویش

                                                                    فروزان می کنم ویرانه ای را

                                                                     اگر خواهم که خاموشی گزینم

                                                                     پریشان می کنم کاشانه ای را

قلب ها در انتظار تپیدن عشق تو هستند و

دل ها همه آماده سوختن و گذشت هستند و

خوب می شد می آمدی و دل تاریک من را روشن

می کردی و مهتابی می شدی تا به چشم های اسیر من

روشنایی دهی و کاش می دانستی که وجود من خالی

از محبت و عشق توست . ای تنها رز زرد گرچه

زردی تو نشانه جدایی است اما تو مرا به این جدایی

مخوان و دلم را سوزن نکوب و با من باش تا دریای

خروشان محبت را به تو نشان دهم و از عمق

قلبم راز عاشق بودن را به تو بفهمانم و دوباره یه دنیا خوبی باش

تا سپیدی با تو همراه باشد و بیا و خاطره گذشت ها را دوباره

زنده کن   ای نزدیک ترین رویای چشم های من بیا و دیگر نرو .

ببین تورم و سهمیه بندی بنزین هیچ ربطی به این مسئله نداره . بعد می گن چرا آمار خودسوزی بالاست . ديگه تــــــــــمومن .

ترانه نیک بختی می خواند و سپیده دمان بیدارم می ساخت تا مفهوم

زندگی و رازهای طبیعت را در برابرم هویدا سازد مهری آسمانی

و سرشار بود که رشک و آزار نمی شناخت و هر گز به روحم

آسیب نمی رساند همولی ژرف بود که جانم را در نهر شادمانی

سیری به جانم غنامی می بخشید و دستی لطیف داشت که بی آنکه

دلم را بیازارد بدان امید بخشیده و زمین زیر پایم را فردوس

برین و زندگی رویایی زیبا می ساخت بامدادان که

در کشتزاران گام می زدم در بیدار شد طبیعت نشان ابدیت را

می دیدم و کنار دریا که می نشستم خیزابه ها ترانه جاودانگی را

به گوشم می آوردند .

این همان دمی است که سرمستی زندگی را از بیداری جدا می سازد . نخستین فروزه ای است که در پهنه درونی تر دل روشنی می یابد .

و نخستین نت جادویی است که بر تار سیمین دل نواخته می شود و دم زودگذری است که راز گردش روزگاران را در برابر روح آشکار ساخته و او را با رازهای شب و اندرزهای وجدان آشنایی می دهد .

دمی است که رازهای جاودانگی را می گشاید

و تخمی است افشانده ایشتار ایزد بانوی مهر ؛

کاشته چشمان دلدار در زمین مهر ،

به بار نشسته از محبت ،

و برداشت شده با دست های روح .

نخستین نگاه چشمان دلدارچون روحی است بر گذشته از چهره آبها . روحی که آسمان و زمین را به پیدایی آورد .

آنگاه که پروردگار لب گشود

و گفت : « چنین باشد . »

امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره می بارد

در میان دشت کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

                  شعر دیوانه تب آلودم

                  شرمگین از شیار خواهش ها

                  پیکرش را دوباره می سوزد

                 عطش جاودان آتش ها

                                         آری آغاز دوست داشتن است

                                         گرچه پایان راه ناپیداست

                                         من به پایان دگر نیندیشم

                                         که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند

عطر خواب آور گل یاس است

                  آه بگذار گم شوم در تو

                  کس نیابد دگر نشانه من

                  روح سوزان و آه مرطوبت

                  بوزد بر تن ترانه من

                                    آه بگذار زین دریچه باز

                                    خفته بر بال گرم رویاها

                                    همره روزها سفر گیرم

                                    بگریزم زمرز دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو ... بار دیگر تو

                  آنچه در من نهفته دریایی است

                  کی توان نهفتنم باشد

                  با تو زین سهمگینی توفان

                  کاش یارای گفتنم باشد

                                       بس که لبریزم از تو می خواهم

                                       بروم به میان صحراه ها

                                       سر بسایم به سنگ کوهستان

                                       تن بکوبم به موج دریاها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

درختان آهنگ می نوازند و با غرور شکوفه های رنگین خود را می گسترانند ،

سنگ فرش زمین سبزی خود را نوید می دهد و پرندگان با تن صدای دلنشین سر

به سوی آسمان می روند تا شکاف آن را باز کنند و به همراه نورهای بلورین

خورشید رسیدن بهار را نوید دهند .

می گویند سالها افسانه عمر است که انکار کردن واقعیت عشق ممکن نیست . ایام

بودنت را می طلبم ، خواستم با گلی از گلستان تو بیعت کنم تا هرشب فانوس روشن

تو راهنمای جاده زندگی ام باشد ، آری تو تنها عاشق عشقی بودی که از دل

برداشتم و با تو در سکوی اول معرفت ایستادم . از نگاهت می توان به منظومه

مرگ و افسانه عمر نگریست .

چه تلخ است هنگامی که پرنده یادت بر کنج لحظاتم آشیانه می کند و آنچنان منقار

بر بغض ترم می کوبد که می شکند .

آه ...انگار برای اولین بار وجود نازنینت را در زندیکی خود حس می کنم .